Εκδρομή στην Αθήνα

Όταν ήμουν παιδί ένας ήταν ο μόνιμος εφιάλτης μου, πως δεν προλάβαινα το λεωφορείο τη μέρα της εκδρομής κι έμενα απ' έξω να περιμένω, βλέποντας τους άλλους να φεύγουν...
Τώρα πια σαν υπεύθυνη εκπαιδευτικός και συνοδός στην εκδρομή, από το άγχος χάνω για πολλές νύχτες τον ύπνο μου πριν από την εκδρομή, όχι  μόνο γιατί με αγχώνει το βάρος της ευθύνης των παιδιών, αλλά παράλληλα γιατί πρέπει να διαχειριστώ το πρόγραμμα και τον τρομερό γραφειοκρατικό μηχανισμό, με τα λεπτομερή πρακτικά και τις  λογής-λογής"διαύγειες".
Συνεχίζω όμως να πιστεύω στην αξία της εκδρομής, γιατί την νιώθω σαν την μοναδική επιβράβευση των μαθητών, σαν τον ωραιότερο τρόπο αποσυμπίεσης του σχολείου... Και επειδή έτσι αισθάνομαι όσο μπορώ θα συνεχίζω και να το παλεύω για να πηγαίνουμε.
Η περσινή εκδρομή χάθηκε (για διάφορους λόγους) και φέτος η αδημονία των μαθητών ήταν μεγαλύτερη. Προορισμός μας η πόλη της Αθήνας, το ιστορικό κέντρο, ο αρχαιολογικός της πλούτος, αλλά και η όμορφη Καισαριανή.
Κυριακή πρωί λοιπόν ξεκινήσαμε τρεις συνοδοί και τριάντα έξι παιδάκια από το Γυμνάσιο Κρεστένων  για την πρωτεύουσα... και δεν αργήσαμε να φτάσουμε και πήγαμε κατευθείαν στο ιστορικό μοναστήρι της Καισαριανής, εκείνο που έδωσε το όνομά του σε μια ολόκληρη συνοικία, που εξελίχθηκε σε Δήμο, για να θαυμάσουμε την ειρηνική συνύπαρξη Αρχαιότητας και Βυζαντίου σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, μέσα στο αισθητικό δάσος της Καισαριανής. 


Βγαίνοντας έπιασε να βρέχει και όλοι μαζί τρέξαμε στο λεωφορείο μας, που μας μετέφερε στον επόμενο προορισμό, στο Θυσιαστήριο της Καισαριανής, στον χώρο εκτέλεσης των Ελλήνων αγωνιστών από τους Ναζί, Εκεί μας οδήγησε ο κος Γαβριηλάκης που μας περίμενε μέσα στη βροχή και που κατόρθωσε να καθηλώσει τους μαθητές, μιλώντας τους για την ηρωική θυσία των Ελλήνων αγωνιστών, χωρίς ακρότητες, με βαθιά γνώση της ιστορίας και πάθος για την αλήθεια. 
Τα παιδιά παρακολουθούσαν ακίνητα, μουδιασμένα ακόμα κι όταν χρειάστηκε για λίγο να σταθούν και τα ίδια στη βροχή, για να επισκεφθούν τον χώρο των εκτελέσεων...



Η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει όμως εμείς είχαμε προλάβει να τρυπώσουμε σε δυο όμορφα ταβερνάκια στην πλατεία της Καισαριανής, για φαγητό και μετά να κατευθυνθούμε στο ξενοδοχείο, για να ξεκουραστούμε από το ταξίδι και να συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας.

Εκεί άρχισε το "πανηγύρι" της συνύπαρξης με φίλους και συμμαθητές.
Το βράδυ όλοι μαζί δειπνήσαμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και στη συνέχεια παρακολουθήσαμε
μια ταινία σε γειτονικό κινηματογράφο.

Τέλος πρώτης μέρας.
Δευτέρα πρωί κι ένας υπέροχος ήλιος ανέτειλε πάνω από την Αττική. Οι μαθητές έτοιμοι από νωρίς παίρνουν πρωινό με τους καθηγητές τους κι ανηφορίζουμε προς την Ακρόπολη.
Ευτυχής συγκυρία η συνάντησή μας με τον θείο μιας μαθήτριας μας τον κο Θανάση Ψιλόπουλο, που εργάζεται ως γλύπτης στη συντήρηση του χώρου και που μας έδωσε σημαντικές πληροφορίες για τον τρόπο και τις διαδικασίες με τις οποίες γίνεται η αναστήλωση του Παρθενώνα. 


Στην ξενάγηση του χώρου σημαντική ήταν και η συμβολή του συνάδελφου κου Ασημακόπουλου (γιατί να το κρύψομεν άλλωστε, πως είμαστε δυνατή ομάδα).

Ακολούθησε η επίσκεψή μας στην Αρχαία Αγορά και τη Στοά του Αττάλου, αλλά και στην εφημερίδα των Συντακτών, όπου μας περίμενε ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης κος Τερζής (Ηλείος στην καταγωγή) για να μας παρουσιάσει τονχώρο και τον τρόπο λειτουργίας της εφημερίδας.
Τρίτη πρωί, μέρα αναχώρησης κι επιστροφής. Κατηφορίσαμε στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού για να κάνουμε ένα ταξίδι στο χώρο και τον χρόνο, μέσα από την εικονική πραγματικότητα και να φτάσουμε στην Αρχαία Ολυμπία και τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Στη συνέχεια επιστροφή στο Εθνικό - Αρχαιολογικό Μουσείο στην Πατησίων, όπου παρακολουθήσαμε δίωρη ξενάγηση, στα πλούσια εκθέματα του Μουσείου.

Η ώρα πέρασε γρήγορα όμως και έπρεπε να ξεκινήσουμε το ταξίδι της επιστροφής.
Το στοίχημα κερδήθηκε, η πρώτη μας πολυήμερη εκδρομή στην Αθήνα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Τώρα αναμένουμε τους καρπούς των εργασιών των μαθητών κείμενα και εικόνες που αποκόμισαν από το όμορφο ταξίδι.
Ευχαριστούμε πολύ το Promotion travel και τον οδηγό Χαράλαμπο Τσαουσάκη για την εξαίρετη συνεργασία.

Πανωραία Μακρή, υπεύθυνη για την εφημερίδα "Σελινούς"

Αφιέρωμα στην Ιζαντόρα Ντάνκαν.


  Επειδή και οι τρεις αγαπάμε πολύ τον χορό αποφασίσαμε στο φετινό τεύχος να κάνουμε ένα αφιέρωμα στην Ισιδώρα Ντάνκαν, την "μητέρα" του σύγχρονου χορού. 
Η Ισιδώρα Ντάνκαν γεννήθηκε στις 26 ή 27 Μαΐου το 1877 και πέθανε στις 14 Σεπτέμβριο το 1927.  Γεννήθηκε στην Καλιφόρνια και έζησε στη Δυτική Ευρώπη και τη Σοβιετική Ένωση από την ηλικία των 22 μέχρι το θάνατό της στην ηλικία των 50 ετών. Έγινε γνωστή ως η "μητέρα" του σύγχρονου χορού και ως "ξυπόλητη" χορεύτρια. 
Ο πατέρας της, Charles Duncan, εργαζόταν ως τραπεζίτης, μηχανικός και γνώστης των Τεχνών. Η μητέρα της ήταν η Mary Isadora Gray. Η Isadora είχε 3 αδέλφια, όπου η μια από τις αδελφές της, η Elisabeth Duncan, ήταν επίσης χορεύτρια. 
Κατά τη διάρκεια της ζωής τους, ο πατέρας της μπλέχτηκε σε παράνομες συναλλαγές και η οικογένεια έγινε εξαιρετικά φτωχή. Οι γονείς της χώρισαν, όταν η ίδια ήταν βρέφος και η μητέρα της μετακόμισε με όλα τα παιδιά της στο Όκλαντ. Εργάστηκε εκεί ως μοδίστρα και δασκάλα πιάνου. Στα πρώτα χρόνια τα παιδιά Duncan δεν πήγαιναν σχολείο, αλλά εξαιτίας της άθλιας κατάστασης της οικογένειας, αυτή και τα 3 αδέλφια της έκαναν μαθήματα χορού στα παιδιά της περιοχής. 
Το 1896 η Isadora έγινε μέλος του θιάσου Augustin Daly's στην Νέα Υόρκη. Στην δουλειά της εκεί, όπου μοναδικό της όραμα ήταν ο χορός, συγκρούστηκε με δημοφιλής θιάσους. Απογοητευμένη η Isadora, διότι το έργο της δεν εκτιμήθηκε, αποφάσισε να μετακομίσει στο Λονδίνο το 1898. Εκεί βρήκε δουλειά στα σαλόνια πλουσίων και πήρε ιδέες για τις χορογραφίες της από τα ελληνικά αγγεία και ανάγλυφα στο βρετανικό Μουσείο. Τα χρήματα που κέρδισε αυτή τη δουλεία, τα εκμεταλλεύτηκε για να νοικιάσει ένα στούντιο χορού για να αναπτύξει το έργο της.
Από το Λονδίνο, η Duncan ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου και εμπνεύστηκε από το Λούβρο και την έκθεση Universelle το 1900. Μια μέρα το 1902, ο Loie Fuller επισκέφτηκε το στούντιο χορού της στο Παρίσι και την κάλεσε να περιοδεύσει μαζί της. Έτσι κι έγινε. Γύρισαν όλη την Ευρώπη δημιουργώντας νέες τεχνικές χορού. Η Isadora είχε περάσει το μεγαλύτερό μέρος της ζωής της με αυτόν τον τρόπο, γυρνώντας την Ευρώπη, καθώς και την Βόρεια, Νότια Αμερική. 
Πάρα τις διάφορες αντιδράσεις των κριτών, έγινε αρκετά δημοφιλής για το ξεχωριστό της στυλ και ενέπνευσε πολλούς εικαστικούς καλλιτέχνες όπως: Antoine Bourdelle, Auguste Rodin, Arnold Ronnebeck, που βασίστηκαν σε αυτήν.
Στη συνέχεια η Duncan, κατάλαβε πως όλες αυτές οι περιοδείες τις αποσπούσαν την προσοχή και ήταν μακρυά από την πραγματική αποστολή της, την δημιουργία της ομορφιάς και την εκπαίδευση των νέων στον τομέα του χορού. Για να κάνει λοιπόν την αποστολή της πραγματικότητα, άνοιξε σχολεία για να διδαχτούν στις νέες γυναίκες τη δική της φιλοσοφία για το χορό. Το πρώτο ιδρύθηκε το 1904 στο Grunewald της Γερμανίας.
Το τέλος της, άδικο. Τη νύχτα της 14 Σεπτεμβρίου το 1927, η Isadora Duncan σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, στη Νίκαια της Γαλλίας. Το μεταξωτό μαντήλι της, ντυμένο γύρω από το λαιμό της, ενεπλάκη γύρω από τις πίσω ρόδες, σπάζοντας το λαιμό της. Η Duncan μεταφέρθηκε κατευθείαν στο νοσοκομείο, όπου εκεί διαπιστώθηκε ο θάνατος της. Το διαφορετικό με αυτή την γυναίκα, ήταν ότι είχε φαντασία, με αποτέλεσμα την διαφορετική προσέγγιση στο χορό. Σε αυτήν οφείλουμε πολλά σε ότι έχει να κάνει με το χορό και ιδιαίτερα τον σύγχρονο χορό. Δίκαια λοιπόν είναι η "μητέρα" του χορού. 

Στο Βύρωνα στην Αθήνα υπάρχει το Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ρεϋμόνδου Ντάνκαν, που είναι ένα σύγχρονο κέντρο χορού, ένα διεθνές κέντρο συνάντησης, μελέτης και έρευνας για την τέχνη του χορού.


Αλεξία Ευσταθοπούλου
Αθανασία Καζακοπούλου
Ιωάννα Καγκαράκη

-

Προστατεύστε τα αδέσποτα!


Τα τελευταία χρόνια στην περιοχή μας έχει αυξηθεί κατά πολύ το ποσοστό των αδέσποτων ζώων. 
Πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν τα κατοικίδια τους εξαιτίας της οικονομικής τους αδυναμίας, της ανικανότητάς τους ή και λόγω της ανευθυνότητας τους. 
Αυτά τα ζώα καταλήγουν μόνα και άστεγα στους κρύους δρόμους το χειμώνα και υπερβολικά θερμούς το καλοκαίρι, χωρίς τροφή και νερό. 
Πολλά από αυτά παραμένουν πεινασμένα κι εγκαταλελειμμένα στο ύπαιθρο, διότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά και δεν τους δίνει θαλπωρή και αγάπη. 
Τα περισσότερα καταλήγουν να τραυματιστούν από κάποιο αυτοκίνητο και να πεθάνουν σε κάποιο δρόμο μόνα κι αβοήθητα.
Τα ζώα το μόνο που χρειάζονται είναι στοργή, φροντίδα και μια ζεστή αγκαλιά για να τα προστατέψει. Δυστυχώς, οι άνθρωποι πολλές φορές φέρονται με ανωριμότητα και ανευθυνότητα και δεν δείχνουν να σέβονται τα ζώα.
Είναι κρίμα αυτές οι όμορφες και χαριτωμένες ψυχούλες να ζουν μες στην δυστυχία. 
Γι’ αυτό ας βάλουμε όλοι τα δυνατά μας για να αποκτήσουν ένα καλύτερο μέλλον. 
Ας προσπαθήσουμε να τα αγαπήσουμε και να τα σεβαστούμε! 

Ακριβή Βούλγαρη   Φιλιώ Κοπανιτσάνου



Ζωγραφική, η μεγάλη μου αγάπη!

Η ζωγραφική είναι η ειλικρινέστερη των τεχνών, είναι μια τέχνη που δεν μπορεί να σε παραπλανήσει. 

Μπροστά σε αυτή καθένας μπορεί, βάζοντας την φαντασία του, να δουλέψει, να ταξιδέψει σε διάφορα μέρη του πλανήτη, να συναντήσει φανταστικούς χαρακτήρες και να θαυμάσει ειδυλλιακά τοπία...
Αυτό είνια που με γοήτευσε περισσότερο σε αυτή και με έκανε να την ακολουθήσω. 
Η ζωγραφική δεν αποτελεί απλά ένα είδος τέχνης, είναι η τέχνη, είναι ο τρόπος μου να εκφράζω τα συναισθήματά, τις σκέψεις μου...
Με με τις πινελιές μου μπορώ να δείχνω πως νιώθω...

Μέσα από αυτή βλέπω τον κόσμο από διαφορετική γωνία και μπορώ να τον αποτυπώσω με τα χρώματα που εγώ θέλω... 
Μπορώ να τον φτιάξω τέλειο, χωρίς όρια και κανόνες, χωρίς ψεγάδια...

    Η ζωγραφική είναι ένα μέσο, για να δείξω στους άλλους τι μπορώ να κάνω με ένα μολύβι και ένα κομμάτι χαρτί, μετατρέποντας τα πιο απλά πράγματα σε έργα τέχνης...
Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω... Με κάνει να νιώθω όμορφα... Με βοηθάει να δείχνω τον πραγματικό μου εαυτό!
Για να πετύχεις στη ζωγραφική το ιδανικό αποτέλεσμα πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος σε αυτό που κάνεις!
Πρέπει να αγαπάς τις δημιουργίες σου και να μην επικεντρώνεσαι στις ατέλειες.
Ζωγραφική δεν είναι η τελειότητα, είναι η αγάπη μέσα από τα χρώματα, χωρίς όρια και κανόνες.


Χριστίνα Φουρκαλίδη





Σπίτια φαντάσματα...



 















Σπίτια φαντάσματα
σπίτια που στέγαζαν τα όνειρα και την καθημερινότητα 
διαφόρων μικρών και μεγάλων οικογενειών..., 
Πόρτες και παραθυρόφυλλα που μένουν χρόνια τώρα διπλομανταλωμένα,
Όνειρα, ελπίδες γέλια και τραγούδια που σιώπησαν...
 Τώρα αυτές οι πόρτες κρατούν καλά σφραγισμένα τα μυστικά τους
 μακριά από κάθε ακτίνα φωτός....

Φωτογραφίες - Κείμενο: Μαρία Σκούφη 




"Η βαλσαμωμένη γιαγιά"


Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μια ταινιούλα με τίτλο: "Η βαλσαμωμένη γιαγιά".  
Η ταινία της Έφης Παππά κέρδισε το πρώτο βραβείο της Ελληνικής Ένωσης Κινουμένων Σχεδίων, αλλά και πλήθος άλλων βραβείων σε όλο τον κόσμο. Αυτή η εξαιρετική ταινία μικρού μήκους βασίζεται σε μια ιστορία της Νίνας Κουλετάκη.
Ένα μικρό κορίτσι η Σοφία ζει με τη γιαγιά και τον μπαμπά της στην Ελλάδα της κρίσης. Ο πατέρας άνεργος και το μοναδικό εισόδημα της οικογένειας είναι η σύνταξη της γιαγιάς. Μόνο που η γιαγιά πεθαίνει κι εκεί αλλάζουν όλα....

Κατά την γνώμη μου, αυτή η ταινιούλα είναι ένα πολύ ωραίο animation, απλό, εκφραστικό,, πλούσιο σε συναισθήματα, που δίνει ένα μήνυμα σε μικρούς και μεγάλους, ένα μήνυμα αισιόδοξο για την Ελλάδα της κρίσης.
Μια οικογένεια, μια μονογονεϊκή οικογένεια βιώνει το σκληρό πρόσωπο της κρίσης, όπως χιλιάδες άλλες οικογένειες όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά σε όλο τον κόσμο. Κι όμως προσπαθεί να τα βγάλει πέρα (με σκληρή οικονομία), ζώντας με τη σύνταξη της γιαγιάς. Τι θα γίνει όμως όταν η γιαγιά θα πεθάνει; Αναζητήστε την ταινία για να βρείτε απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα που μας βασανίζουν.
Συνήθως σε όλες τις ταινίες χρειάζεται μια θυσία, μια ανθρώπινη θυσία  για να αλλάξουν όλα, έτσι συμβαίνει κι εδώ... Όλα γίνονται συγκινητικά και εκπληκτικά, καθώς το τέλος είναι απρόσμενο και εξαιρετικά αισιόδοξο. 
Δείτε την ταινία, θα σας μείνει αξέχαστη!
Ιφιγένεια Μποσνακίδου Β1

Ελιά βρώσιμη


Στον νομό Ηλείας η κύρια καλλιέργεια είναι η ελιά και δεν αναφερόμαστε μόνο στις ποικιλίες εκείνες από τις οποίες παράγεται το εξαιρετικής ποιότητας αγνό παρθένο ελαιόλαδο, αλλά και εκείνες από τις οποίες παρασκευάζεται η βρώσιμη ελιά.
Έτσι οι ελιές χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: στην ελιά με την οποία φτιάχνεται το ελαιόλαδο και την ελιά η οποία τρώγεται. Η βρώσιμη ελιά, δηλαδή η "χοντρολιά" που λέμε στον τόπο μας, ξεκινά να ωριμάζει από τον Οκτώβριο έως τον Ιανουάριο.
Το μάζεμα της βρώσιμης ελιάς γίνεται με πολύ μεγάλη προσοχή και υπομονή και πάντα με το χέρι, γιατί αν οι ελιές χτυπηθούν στο μάζεμα θα μαυρίσουν, θα ζαρώσουν, θα λιώσουν και το αποτέλεσμα θα είναι να χαλάσουν. 
Μαζεύουμε λοιπόν όσες μπορούμε κατευθείαν από το δέντρο, αλλιώς κόβουμε ένα-ένα τα κλαδιά που βρίσκονται ψηλά και μετά τις κόβουμε μια-μια με τα χέρια μας και τις τοποθετούμε σε καλάθια ή καφάσια. 
Τις "χοντρολιές" τις μαζεύουμε όσο είναι πράσινες και την ποικιλία "καλαμών" τις αφήνουμε να ωριμάσουν, χωρίς όμως να ζαρώσουν πολύ.
Όταν πρόκειται για την παρασκευή τους, τις βάζουμε όλες μαζί σε μια λεκάνη γεμάτη με νερό για 10 ημέρες και αλλάζουμε το νερό κάθε 2 μέρες, σε σκιερό και δροσερό μέρος για να ξεπικρίσουν. 
Ύστερα, τις στραγγίζουμε και τις μαύρες τις χαράζουμε 2-3 φορές με ένα μαχαίρι με μεγάλη προσοχή, ενώ τις πράσινες τις στουμπάμε(χτυπάμε) σε ένα γουδί 2-3 μαζί. 
Τις τοποθετούμε σε ένα δοχείο προσθέτοντας σαλαμούρα(άλμη) η οποία γίνεται με νερό και αλάτι, στις χαρακωμένες συνήθως προσθέτουμε ξύδι, ενώ στις πράσινες μπορούμε να προσθέσουμε λεμόνι, ρίγανη τριμμένη κ.α. αρωματικά βότανα.
Η βρώσιμη ελιά είναι πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία και γι' αυτό υπάρχει πάντα πάνω στο τραπέζι, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της παραδοσιακής μεσογειακής και ιδιαίτερα της ελληνικής κουζίνας.

Ράνια Ασημακοπούλου
Γιώργος Ασημακόπουλος

Το στοιχειωμένο γυμναστήριο!

Το "στοιχειωμένο" γυμναστήριο!

Το κτίριο του γυμναστηρίου στο Γυμνάσιο Κρεστένων γνωρίζουμε από τους μεγαλύτερους πως έχει κατασκευαστεί αρκετές δεκαετίες πριν. Πολλοί ισχυρίζονται πως χτίστηκε λίγα χρόνια μετά από το κτίριο του Γυμνασίου, δηλαδή περίπου τη δεκαετία του 1940.
Οι παλαιότεροι μαθητές λένε πως χρησιμοποιήθηκε για αρκετές δεκαετίες και πως το 1998 προστέθηκαν σε αυτό πλαστικά τζάμια, έτσι ώστε να κλείσει ο χώρος και είναι πιο ζεστός. Στη συνέχεια μας είπαν, πως για την στεγανοποίηση της οροφής τοποθετήθηκε μεταλλική κατασκευή πάνω από την ταράτσα.
Τα τελευταία χρόνια όμως παραμένει κλειστό, αν και πριν από πέντε χρόνια ξεκίνησαν εργασίες συντήρησης, με επισκευή και ανανέωση των επιχρισμάτων στους τοίχους και στις κολόνες, η οποία όμως παραμένει ημιτελής…
Έτσι ακόμη και σήμερα παραμένει κλειδωμένο με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε ορισμένες δυσκολίες, για το λόγο αυτό. Βασική και κύρια δυσκολία είναι, πως κατά τις βροχερές μέρες στη διάρκεια του σχολικού έτους, να μην υπάρχει αίθουσα κλειστή για να πραγματοποιηθεί το μάθημα της γυμναστικής. Έτσι χάνουμε αρκετές διδακτικές ώρες γιατί δυστυχώς το μάθημα αυτό δεν μπορεί να αναπληρωθεί μέσα στις αίθουσες, όταν ο καιρός είναι βροχερός.
Το δυσάρεστο είναι πως μέσα στο γυμναστήριο υπάρχουν κλειδωμένα όργανα γυμναστικής, όπως π.χ. στρώματα, τραπέζια του πινγκ-πονγκ, πολύζυγα κ.α, τα οποία, ενώ τα έχουμε πληρώσει, παραμένουν ανεκμετάλλευτα και φθείρονται με την πάροδο του χρόνου και σε λίγο θα είναι τελείως άχρηστα.
Πιστεύουμε λοιπόν πως είναι απαραίτητη η ολοκλήρωση της συντήρησης του γυμναστηρίου, για έναν ακόμη λόγο, επειδή σ’ αυτόν θα μπορούσαν να υλοποιούνται και οι σχολικές μας εορτές, γιατί το σχολείο μας δεν έχει ούτε αίθουσα πολλαπλών χρήσεων κατάλληλες για τις εκδηλώσεις του, με αποτέλεσμα κάθε φορά που προετοιμάζουμε μια γιορτή να μη μπορούμε να την παρακολουθήσουμε, επειδή αυτή πραγματοποιείται σε δύο αίθουσες που ενώνονται με αλουμινένια πόρτα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε πως οι δύο αυτές αίθουσες δεν διαθέτουν καθόλου ηχομόνωση κι αυτό δυσκολεύει πολύ μαθητές και καθηγητές την ώρα του μαθήματος.
Οι μαθητές αυτού του σχολείου έχουν μεταφέρει πολλές φορές στον δήμο το αίτημα τους για τη συντήρηση του γυμναστηρίου, επειδή γνωρίζουν την αναγκαιότητα επισκευής του. Γνωρίζουμε πως αρμόδιος για τις εγκαταστάσεις του σχολείου μας είναι ο δήμος και γι΄ αυτό και ζητάμε να κάνει οτιδήποτε είναι δυνατό έτσι ώστε να επισκευασθεί το γυμναστήριο και να παραδοθεί ξανά στους μαθητές του Γυμνασίου Κρεστένων.
Αγγελική Ζαφειροπούλου
Αλεξάνδρα Αλεξοπούλου







Αφρικανική σκόνη, Βασίλης Λαδάς

Κατά τη διάρκεια του 18ου διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, επισκέφθηκε το σχολείο μας ο συγγραφέας Βασίλης Λαδάς, για να μιλήσει μαζί μας και να μας παρουσιάσει το νέο του βιβλίο Αφρικανική σκόνη.

Ο κύριος Λαδάς, δέχτηκε να μιλήσει για την ζωή του και τα βιβλία του στα μεγαλύτερα παιδιά του σχολείου μας, της Γ’ τάξης του Γυμνασίου Κρεστένων. Εμείς τα παιδιά του θέσαμε πολλές ερωτήσεις, που αφορούν την χώρα μας, τη ζωή του, αλλά και την καριέρα του ως συγγραφέα. Τον ρωτήσαμε με ποιες προοπτικές διάλεξε να γίνει συγγραφέας, ενώ είχε σπουδάσει νομικά στη Θεσσαλονίκη. Σε πολλές από τις ερωτήσεις μας, απάντησε ευθέως και με πολύ ειλικρίνεια. Όμως δίστασε να απαντήσει σε μερικές από αυτές, ιδίως τις πολιτικές ερωτήσεις. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι ο τρόπος που γράφει τα βιβλία του και το ότι κάθε βιβλίο του, όπως και μας εξήγησε, έχει μια ιδιαίτερη ιστορία προτού γραφτεί. Αυτό το γεγονός κάνει το κάθε του βιβλίο ξεχωριστό.

 

Ο κύριος Λαδάς, γεννημένος στη Πάτρα όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα, φαίνεται πως είναι ένας καλλιεργημένος άνθρωπος,  λάτρης της γνώσης και του βιβλίου, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, πολύ έμπειρος στην δουλειά του, που έχει πολλές γνώσεις και για αυτό έχει γράψει διάφορα βιβλία με διαφορετικές, ελκυστικές, αλλά πραγματικές ιστορίες.

Μας έθεσε και αυτός πολλά ερωτήματα που μας έβαλαν σε σκέψεις και στο τέλος χάρισε σε ένα από τα παιδιά της τάξης μας, το οποίο είχε θέσει πολλές, διαφορετικές και εύστοχες ερωτήσεις,  ένα από τα αγαπημένα του βιβλία.

Ο κύριος Βασίλης Λαδάς μας «γέμισε» με νέους προβληματισμούς και έδωσε νέα ώθηση στη σκέψη μας.




Κατερίνα Δημητρουλοπούλου

Αγώνες σε ανώμαλο δρόμο


με τον κο Νικολόπουλο Φώτη, τον γυμναστή του σχολείου μας














Στους σχολικούς αγώνες ανωμάλου δρόμου 1400 μ. αγοριών, που έγιναν στις 15/01/2016 στην Αμαλιάδα, συμμετείχαν από το σχολείο μας, οι μαθητές:

Βλαχόπουλος Γιώργος 10ος με χρόνο 5΄42΄΄
Σπυρόπουλος Ιωάννης  34ος με χρόνο 6΄17΄΄
Γεωργόπουλος Τάσος 41ος με χρόνο 7΄02΄΄
Τσελάμι Έντι  43ος με χρόνο 7΄08΄΄
Στον συγκεκριμένο αγώνα συμμετείχαν  60 μαθητές.

Στους αγώνες 1000 μ. κοριτσιών οι μαθήτριές μας σε σύνολο 40 αθλητριών κατέλαβαν τις παρακάτω θέσεις:
Πρίνου Αθανασία  9η με χρόνο 4΄20΄΄
Στρατίνα Μαρία 20η με χρόνο 4΄48΄΄
Καγκαράκη Ιωάννα 22η με χρόνο 4΄52΄΄
Καλογεροπούλου Αντωνία 23η με χρόνο 4΄59΄΄
Τσιρώνη Πηνελόπη 27η με χρόνο 5΄10΄΄

Ήταν μια όμορφη εμπειρία, ακόμη κι αν δεν προκριθήκαμε κάποιοι, όσο τουλάχιστον θα θέλαμε.
Πιστεύουμε πως εκπροσωπήσαμε το σχολείο μας επάξια, γιατί προσπαθήσαμε όσο περισσότερο μπορούσαμε. Ευχόμαστε σε όλους τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες μας να μη χάσουν ποτέ την αγωνιστική τους διάθεση και να έχουν πάντα επιτυχίες!
Τάσος Γεωργόπουλος