ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ
  Κανείς δεν θα μπορούσε να μείνει ασυγκΊνητος στο ζήτημα των απορριμμάτων. Στα χωριά μας το τελευταίο διάστημα τα σκουπίδια είναι σωροί έξω από τους κάδους. Μια μόνιμη λύση δεν υπάρχει στην αποκομιδή των σκουπιδιών, και περιφέρονται από χωματερή σε χωματερή.Η αναζήτηση χώρων για την υγιειονομική ταφή των απορριμμάτων προκαλεί πολλές φορές σοβαρές κοινωνικές συγκρουσείς,γιατί κανένας δε θέλει τα σκουπίδια δίπλα του. Από τον κάδο συλλογής μέχρι το σκουπιδότοπο. Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στην διαχείρηση των απορριμμάτων δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ενεργό συμμετοχή του πολίτη. Ο καθένας πρέπει να κάνει μια προσπάθεια μείωσης των παραγόμενων ποσοτήτων απορριμμάτων. Αυτό μπορεί να γίνει με την επαναχρησιμοποίηση της ανακύκλωσης και την κομποστοποίηση. Μπορούμε να ανακυκλώσουμε πλαστικό, χαρτί και αλουμίνιο. Να τα μαζέψουμε σε ειδίκους κάδους και από αυτούς τους μπλέ κάδους τα ανακυκλώσιμα υλικά θα πάνε σε Κ.Δ.Α.Υ. ( κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών). Σε όλη την Ελλάδα έχουμε συνολικά 28Κ.Δ.Α.Υ. Σε αυτά τα κέντρα μεταφέρονται τα υλικά για επαναχρησιμοποίηση. Υπολογίζεται ότι η ανακύκλωση έχει μειωθεί κατά 22-30% τα τελευταία 3 χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης, λόγω της κακής χρήσης της ανακύκλωσης από τους δήμους και λόγω λαθρεμπορίου ανακυκλώσιμων υλικών στους μπλέ κάδους, με αποτέλεσμα τη μείωση των εσόδων και την παύση λειτουργείας αρκετών Κ.Δ.Α.Υ. σε όλη την Ελλάδα.Τα φυτικά απορρίμματα θα περισυλλέγονται από ειδικούς κάδους στους οποίους θα τοποθετούνται κλαδιά δέντρων,χορτάρι, φύλλα κ.α. Από αυτά θα παρασκευάζεται μετά από επεξεργασία λίπασμα. Τα μεγάλα και ογκώδη αντικείμενα πρέπει να περισυλλέγονται και να ανακυκλώνονται κι αυτά.'Ολα αυτά πρέπει να τα κάνουμε μόνιμα, υποχρεώτικα και όχι εθέλοντικα για να οδηγήσει στη μείωση των απορριμμάτων κατά 80% . Πρέπει να δημιουργηθεί ένας ΚΩΔΙΚΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ή ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ κατά το πρότυπο του Κ.Ο.Κ.(Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας) που απαιτεί εννιαία εφαρμογή και κυρώσεις στους παραβάτες. Σύμφωνα με τον οικολογικό κώδικα υποχρεούμαστε:
 1. Να ξαναχρησιμοποιούμε όσο πιο πολλά υλικά μπορούμε
 2. Όταν αγοράζουμε προϊόντα προτιμούμε τα υλικά που ανακυκλώνονται.
 3. Ανακυκλώνουμε (χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο, γυαλί, αποφάγια, μπαταρίες, μεγάλες ηλεκτικές συσκευές).
 4. Κομποστοποιούμε οργανικά απορρίμματα ( φύλλα, υπολλείματα λαχανικών) και τα χρησιμοποιούμε για λίπασμα.
 5. Δεν πετάμε τίποτα (ρούχα,παπούτσια,και άλλα αντικείμενα) τα δίνουμε σε όποιον τα χρειάζεται.
 6. Δεν αγοράζουμε περιτά πράγματα παρά μόνο εκείνα που χρειαζόμαστε για να έχουμε λιγότερα απορρίμματα.
 7. Αποφεύγουμε τις πλαστικές σακκούλες μιας χρήσης και χρησιμοποιούμε μια οικολογική τσάντα.
Σταματοπούλου Ευσταθία - Μαρία Πανουτσοπούλου

ΚΕΡΑΜΙΚΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ


ΚΕΡΑΜΙΚΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Η άργιλος…
Άμορφο φυσικό υλικό που αποτελείται από ενώσεις του αργιλίου (Al), πυριτίου (Si), υδρογόνου (H),οξυγόνου (Ο). 
Κατά τη διαμόρφωση των εδαφών τα αργιλοπυριτικά πετρώματα αναμειγνύονται με:
-οξείδια και υδροξείδια μετάλλων: σιδήρου (Fe), μαγγανίου (Mn), 
χρωμίου (Cr)
- αλκάλια: κάλιο (K), νάτριο (Na)
- αλκαλικές γαίες: μαγνήσιο (Mg),ασβέστιο(Ca)
- οξέα και άλατα
- οργανικές ύλες ή οργανικά κολλοειδή    

Ο πηλός…
Το αργιλόχωμα όταν αναμειχθεί με νερό, μετατρέπεται σε εύπλαστη μάζα που θυμίζει λάσπη και μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή και σχήμα. Όταν ο πηλός στεγνώσει σκληραίνει, μπορεί να ψηθεί και να παραμείνει αναλλοίωτος με το χρόνο, όπως δείχνουν και τα τόσα ευρήματα από την αρχαιότητα.                

Η κεραμική…

 Είναι μια πανάρχαια τέχνη που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το αργιλόχωμα, δηλαδή άργιλο με προσμείξεις. Αποτελεί μια από τις αρχαιότερες  τέχνες του ανθρώπου, κοινή σε όλους τους λαούς λόγω της αφθονίας της πρώτης ύλης.
     
Στην ουσία ο άνθρωπος από την Προϊστορική εποχή, χρησιμοποιώντας το πιο απλό και άμεσο υλικό -το χώμα, με υποτυπώδη επεξεργασία -λίγο νερό, μπορούσε να το μετατρέψει σε πηλό και να δημιουργήσει έργα. 
Ο εύπλαστος πηλός, το υγρό αργιλώδες χώμα, απασχόλησε τον άνθρωπο τουλάχιστον από την Ανώτερη Παλαιολιθική εποχή .
    
Οι προσπάθειές του να σταθεροποιήσει τη μορφή των σκευών που κατασκεύαζε από πηλό συνδέονται με την πυροτεχνολογία, το ψήσιμο δηλαδή στη φωτιά, είναι μακροχρόνιες και ευοδώνονται στη διάρκεια της Νεολιθικής εποχής, αρχικά στην Εγγύς Ανατολή (αρχές 7ης χιλιετίας π.Χ.) και στη συνέχεια στην περιοχή του Αιγαίου (τέλη 7ης χιλιετίας π.Χ.).
                                                       
                      Τμήμα κλιβάνου παραγωγής κεραμικών κατά τη 
                                           Μέση Νεολιθική Εποχή                                                                                                                                                       
  Κάθε λαός, για τις καθημερινές του ανάγκες, δημιούργησε σκεύη στα οποία αποτύπωσε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Θραύσματα κεραμικών, που βρέθηκαν σε ένα σπήλαιο της Κίνας και χρονολογήθηκαν ότι έχουν ηλικία περίπου 17.500 - 18.300 ετών, μεταφέρουν κατά τουλάχιστον 1.000 χρόνια στο παρελθόν την «αυγή» της τέχνης της αγγειοπλαστικής και θεωρούνται τα αρχαιότερα στον κόσμο.

Η κεραμική στην Ελλάδα
   
    Στον τόπο μας η κεραμική είναι γνωστή περίπου από το 6.000 π.Χ. και το όνομά της το χρωστά στον Κέραμο.
                            
Ο πηλός, η πρώτη ύλη των σκευών αυτών, υπήρχε άφθονος σε πολλά μέρη του ελληνικού κόσμου και μάλιστα ήταν συχνά εξαιρετικής ποιότητας, δίνοντας την ευκαιρία στους Έλληνες να δημιουργήσουν πλήθος αδιακόσμητων και διακοσμημένων αγγείων, για την κάλυψη κυρίως των καθημερινών οικιακών τους αναγκών.
                                                     
 Στον Ελλαδικό χώρο, η αγγειοπλαστική αρχικά ακμάζει στην Κρήτη στα πρώτα Μινωικά χρόνια 3000-2100π.Χ. και φτάνει στη μεγαλύτερη ακμή της στα μέσα Μινωικά 2100-1580 π.Χ. με την μορφή κυρίως πήλινων σκευών.     

    Παρατηρώντας τις πρώτες ύλες (άργιλο- πηλό), τις φόρμες και την τεχνική κατασκευής (ειδικά των μεγάλων πιθαριών), αλλά και τον τρόπο ψησίματος που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, νιώθουμε ότι η μοναδική αυτή τέχνη έχει περάσει δια μέσου των αιώνων χωρίς ριζικές αλλαγές και συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στον τόπο μας.

Δημιουργίες από χώμα, νερό, αέρα και φωτιά…

    Στα πλαίσια της εργασίας «Τέχνη και φυσικές επιστήμες - έμπνευση και εφαρμογή», αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τον πηλό και τα κεραμικά. 
    Δημιουργήσαμε λοιπόν έργα, από το πιο απλό υλικό που μπορεί να φανταστεί κανείς :το χώμα. Δημιουργίες, από μια άμορφη μάζα πηλού, που σταδιακά άρχισε να μεταμορφώνεται με τα ίδια μας τα χέρια σε κάτι μοναδικό.

Το πλάσιμο του πηλού

    Αφού αναμείξαμε το αργιλόχωμα με νερό και δημιουργήθηκε εύπλαστος πηλός, αρχίσαμε να του δίνουμε μορφή.
    Όλα τα έργα μας είναι εμπνευσμένα από τη φυσική και τη χημεία. Φτιάξαμε σφαιρικές και κωνικές φιάλες, μια διάταξη απόσταξης, προσομοιώματα  μορίων, ζυγαριά, μανόμετρο, το νήμα της στάθμης.
    Με αυτόν τον τρόπο, εκτός από την γνωριμία μας με τον πηλό και τα κεραμικά, ήρθαμε σε επαφή με αντικείμενα και έννοιες της φυσικής και της χημείας και προσπαθήσαμε να τα αποδώσουμε με μια άλλη, πιο καλλιτεχνική ματιά!
Το ψήσιμο των κεραμικών
    Όταν ολοκληρώθηκαν οι κατασκευές μας, αφήσαμε τα αντικείμενα στον αέρα να ξηρανθούν καλά και στην συνέχεια τα ψήσαμε σε ειδικούς φούρνους σε θερμοκρασία περίπου 980- 1000οC.
    Το ψήσιμο δημιουργεί στα αντικείμενα από άργιλο διάφορες φυσικές και χημικές αλλοιώσεις, με τελικό αποτέλεσμα τη μετατροπή του απορροφητικού και εύπλαστου υλικού σε πορώδες και σκληρό. Η παρουσία των ενώσεων του σιδήρου δίνει στην άργιλο τα γνωστά χρώματά της. Με τη θέρμανση, οι ενώσεις του σιδήρου μετατρέπονται κατά το μεγαλύτερο μέρος σε οξείδια του σιδήρου που προσδίδουν στα πήλινα ψημένα αντικείμενα το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα τους.

Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Παναγιωτόπουλο,  που προσέφερε αφιλοκερδώς και με εξαιρετική προθυμία, τον πηλό, αλλά και την τεχνογνωσία και το ψήσιμο των κεραμικών.

Το βάψιμο των κεραμικών
    Για να αποκτήσουν τα κεραμικά γυαλιστερή επιφάνεια με όμορφα χρώματα και σχήματα, επικαλύπτονται με κατάλληλα υλικά και ψήνονται ξανά σε θερμοκρασία 1030- 1050οC.
    Εμείς βάψαμε μόνο κάποια κεραμικά με μια πιο απλή τεχνική, οπότε δεν χρειάστηκε να ψηθούν ξανά.
              


Τελικό στάδιο - συναρμολόγηση διατάξεων

    Μετά την ολοκλήρωση και του βαψίματος των κεραμικών, περάσαμε στην τελική φάση της εργασίας μας. Την συναρμολόγηση κάποιων διατάξεων όπως το μανόμετρο, τη ζυγαριά, το νήμα της στάθμης. Φτιάξαμε τα προσομοιώματα των μορίων και την συσκευή απόσταξης.
Χρησιμοποιήσαμε γυάλινους σωλήνες, πώματα από φελλό, ξύλινα καλαμάκια, διάφορα νήματα. Μετρήσαμε, ζυγίσαμε, κόψαμε, κολλήσαμε και τελικά δημιουργήσαμε…
    Η εργασία μας έφτασε κάπως έτσι στο τέλος της. Σε όλη αυτή την προσπάθεια συνεργάστηκε μαζί μας και η καθηγήτριά μας των εικαστικών η οποία μας πρόσφερε πολύτιμη βοήθεια. Το αποτέλεσμα της συνάντησης των φυσικών επιστημών με την τέχνη, είναι αυτά τα έργα που σας παρουσιάζουμε σήμερα.
    Για μας, η εργασία αυτή ήταν η ευκαιρία να δούμε τη φυσική και τη χημεία, μέσα από τη μαγεία της κεραμικής και τη χαρά του να «γεννάς» κάτι, να το πλάθεις με τα ίδια σου τα χέρια από το μηδέν. Πλάθοντας τον πηλό, γνωρίσαμε την ενέργεια, την πίεση, τη μάζα, τα άτομα, τα μόρια με τρόπο διαφορετικό! Και ναι, μπορούμε τελικά να πούμε ότι οι φυσικές επιστήμες δεν είναι μόνο νόμοι, τύποι, ασκήσεις και χημικές αντιδράσεις που κάποιες φορές μας δυσκολεύουν. Είναι πηγή έμπνευσης και αυτή ίσως να είναι η μαγεία τους! Ελπίζουμε να καταφέραμε να μεταφέρουμε λίγη απ’ τη μαγεία αυτή και σε σας…

Οι μαθητές της ομάδας:                                                        

Αγγελοπούλου Αριστέα 

Μπαχούρος Νίκος

Μπράνου Ευαγγελία                 

Σεσσές Γιώργος

Σκούφη Μαρία               

Σκούφη Στεφανία

Σταικοπούλου Σερίνα                   

Φουρκαλίδη Χριστίνα

Χήνου Έλενα

Μπατζάκας Στέλιος 


Οι καθηγητές τους:           

Πούρνου Δήμητρα (ΠΕ04)

Τασούλης Βασίλης (ΠΕ04)  

Αποστολοπούλου Γιώτα (ΠΕ08)

                       

Κεραμικά και φυσικές επιστήμες







Φωτογραφίες από τη διήμερη εκδρομή σε Ναύπλιο-Τολό-Επίδαυρο












































Φωτορεπορταζ από το 9ο Φεστιβάλ